تبلیغات افزایش بازدید و افزایش فروش در ارم بلاگ
خرید حضوری و مطمئن ارز دیجیتال
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
مشاوره آنلاین روانشناسی به فارسی زبانان خارج از ایران
در قرن نوزدهم، اشکال هنری ژاپنی شامل نیهونگا، یک سبک نقاشی منحصر به فرد ژاپنی، و یوگا، یک سبک نقاشی رنگ روغن تحت تأثیر هنر غربی، بود.
هنر ژاپنی تاریخچهای هزار ساله دارد. این هنر که بر اساس اصول سادگی، سختکوشی، تمرکز و تفکر بنا شده، الهامبخش هنرمندان چه در داخل کشور و چه در سایر نقاط جهان بوده است. در قرن نوزدهم، زمانی که ژاپن برای مسافران غربی در دسترس قرار گرفت، انواع و اقسام هنر که تا پیش از این دیده نشده بودند، بازارها و مجموعههای اروپایی را فرا گرفتند و انقلابی در زبان بصری ایجاد کردند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد 10 شکل هنری متمایز ژاپنی که هنوز هم وجود دارند و امروزه محبوب هستند، ادامه مطلب را بخوانید.

اوکییوئه یا چاپ چوبی ژاپنی، شاید مشهورترین و قابل تشخیصترین شکل هنر ژاپنی برای غربیها باشد. پس از آنکه ژاپن سرانجام در قرن نوزدهم مرزهای خود را به روی سایر نقاط جهان گشود، چاپهای اوکییوئه بازارهای اروپایی را فرا گرفت و الهامبخش نسلهایی از هنرمندان، از جمله ونسان ون گوگ ، ادگار دگا، امپرسیونیستها و بسیاری دیگر از هنرمندان شد.
اوکییوئه به عنوان یک هنر در قرن هفدهم ظهور کرد و عمدتاً نمایانگر اوقات فراغت و تجملات موجود برای طبقه ثروتمند بود. در ابتدا، اینها تصاویر تکرنگ از زنان زیبا ، صنعتگران در حال کار یا طرحهای کیمونو بودند که با یک بلوک حکاکی شده چاپ میشدند. با این حال، تنها یک قرن بعد، هنرمندان یاد گرفتند که از دهها بلوک مختلف برای افزودن رنگها و الگوهای بیشتر به هر تصویر استفاده کنند. اوکییوئه یک هنر بسیار تجاری بود، با تصاویری که بارها چاپ میشدند و هزاران نسخه از آنها به فروش میرسید. موضوع چنین چاپهایی متنوع بود و از مناظر آرام گرفته تا صحنههای شهوانی عجیب و غریب را در بر میگرفت.

سوریمونو زیرشاخهای خاص از اوکییوئه است که به صورت سفارشی ساخته میشد. برخلاف اوکییوئه عمومی، چاپهای سوریمونو منحصر به سفارشدهنده بود و بنابراین نیازی به تکیه بر سلیقههای عمومی نداشت. به همین دلیل، آثار سوریمونو اغلب ماهیت تجربیتر و پیچیدهتری داشتند و به رویدادهای خاص یا دستاوردهای شخصی مربوط میشدند. چنین آثاری اغلب شعر را به نمایش میگذاشتند، زیرا برای مخاطبان مرفه و تحصیلکرده در نظر گرفته شده بودند. بسیاری از چاپهای سوریمونو توسط انجمنها و گروههای شاعران برای تجلیل از آثار شاعرانه الهامبخش سفارش داده میشدند. به دلیل ماهیت انحصاری آنها، چاپهای سوریمونو به سختی به مخاطبان غربی میرسیدند و برای مدتی، تکنیکهای پیچیده، رنگهای ظریف و ترکیببندیهای پیچیده آنها در گفتمان سبکهای نقاشی ژاپنی غایب بود.

۳. نیهونگا
نیهونگا یک سبک نقاشی است که به معنای واقعی کلمه به عنوان "نقاشی ژاپنی" ترجمه میشود. آثار سنتی نیهونگا روی ابریشم، چوب، کاغذ یا گچ با جوهر و رنگدانههای معدنی خلق میشوند. رنگدانهها با مادهای ژل مانند که از استخوان ماهی و حیوانات استخراج میشود، تثبیت میشوند. جدا از رنگدانهها و چسب حیوانات، هنرمندان اغلب از ورق طلا و نقره برای پسزمینه یا جزئیات آثار خود استفاده میکردند. موضوع آثار به آداب و رسوم سنتی ژاپن، صحنههای تاریخی، طبیعت و سایر صحنههای متمایز ژاپنی متکی است.
نقطه مقابل سبک متمایز ژاپنی نیهونگا، یوگا است، سبکی نقاشی که به تکنیکها، نقوش و مواد غربی مانند رنگ روغن متکی بود. در ابتدا، این دو سبک به عنوان متضاد یکدیگر ارائه میشدند، اما با گذشت زمان، در آثار ترکیبی با هم ادغام شدند. اگرچه نقاشی نیهونگا قرنها وجود داشته است، اما اصطلاح آن تنها در دهه ۱۸۷۰ و با نیاز تازه به تمایز بین نقاشی ژاپنی و غربی پدید آمد.

شیکی نوعی ظروف لاکی است ، اشیاء چوبی که با لایههایی از رزین برداشت شده از درختان رنگآمیزی و روکش میشوند. این یک سنت باستانی است که از ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح مورد استفاده قرار میگرفته و هنوز هم پابرجاست. باستانشناسان اغلب آثار شیکی را پیدا میکنند که چندین هزار سال قدمت دارند اما همچنان درخشندگی و شفافیت رنگهای خود را حفظ کردهاند. استادان معاصر هنوز به دستور العملها و تکنیکهای باستانی تکیه میکنند که تقلید از آنها با مواد مصنوعی قرن بیست و یکم غیرممکن است.
تکنیک شیکی برای اشیاء کاربردی مانند مبلمان، گلدان، کاسه و تزئینات به طور یکسان استفاده میشد. قرنها، ژاپنیها درختان لاک خود را پرورش میدادند و تولید مداوم ظروف لاکی را حفظ میکردند. با مراقبت مناسب و پوشش مجدد گاه به گاه، قطعات شیکی میتوانند با وجود استفاده عملی مداوم، قرنها دوام بیاورند.

در بسیاری از فرهنگها، سفالهای شکسته به عنوان یک نشانه بدشگون دیده میشوند که باید در اسرع وقت از خانه خارج شوند. اما در فرهنگ ژاپنی اینطور نیست، زیرا استادان محلی نقص و تعمیر را به عنوان بخشی از طول عمر و تاریخ اشیاء پذیرفتهاند. استادان کینتسوگی قطعات شکسته سفال را با لاک اوروشی (همان لاکی که برای ظروف لاکی شیکی استفاده میشود) و فلزات پودری مانند طلا یا نقره تعمیر میکنند تا عمداً درزها و ترکها را برجسته کنند، نه اینکه آنها را پنهان کنند.
استفاده از تکنیک کینتسوگی به فلسفه زیباییشناسی ژاپنی وابی-سابی مربوط میشود - پذیرش ناپایداری و نقص و اولویت دادن به یکپارچگی درونی بر زرق و برق ظاهری.

هنر گلآرایی ژاپنی، که به عنوان ایکهبانا شناخته میشود ، در ابتدا برای تزئینات معابد مورد استفاده قرار میگرفت و خدایان را به فضاهایی که برای آنها ترتیب داده شده بود، دعوت میکرد. برخی از بینندگان به اشتباه ایکهبانا را تقلیدی از طبیعت میدانند؛ در واقع، این هنر سعی در تقلید از رشد طبیعی گیاهان ندارد، بلکه گیاهان را در فضاهایی برای تفکر و قدردانی میچیند. ترکیبهای سنتی ایکهبانا حول یک عنصر مرکزی واحد بنا شدهاند و از مجموعهای از قوانین مشخص در مورد نسبت گلها و گلدانهای مورد استفاده پیروی میکنند. با این حال، بسیاری از استادان معاصر مشتاق آزمایش با فرم و مواد هستند و پلاستیک، فلز، سنگ و سایر مواد غیرمتعارف را در گلآراییها به کار میبرند.

شودو نوعی خوشنویسی ژاپنی است . در ابتدا، از زبان چینی و سنتهای خوشنویسی چینی استفاده میکرد، اما تا قرن هفتم به شکل خاص خود توسعه یافت. هنر خوشنویسی نیاز به تمرکز و تسلط دارد و اغلب به عنوان نوعی مراقبه در نظر گرفته میشود.
در قرن نوزدهم، هنرمندانی که از اشکال هنری غربی الهام گرفته بودند، تلاش کردند تا خوشنویسی را به طور کلی از فهرست اشکال هنری حذف کنند و آن را صرفاً به عنوان ابزاری برای زبان طبقهبندی کنند. کویاما شوتارو، یکی از رادیکالترین مخالفان خوشنویسی، اظهار داشت که در نقاشی، یک هنرمند میتواند به راحتی یک اشتباه را اصلاح کند یا آن را در ترکیببندی بگنجاند، در حالی که در خوشنویسی، هر نقصی مهلک میشود. بنابراین، از نظر کویاما، خوشنویسی یک شکل هنری منسوخ شده بود که آزمایش را تشویق نمیکرد.

در غرب، سنت باستانی ژاپنی تا کردن کاغذ یا اوریگامی اغلب به عنوان یک سرگرمی آسان نادیده گرفته میشود. با این حال، ریشههای باستانی آن به سنت مذهبی بستهبندی نذورات معابد با کاغذ برمیگردد . بعدها، این هنر به یک فعالیت تفریحی و تزئینی برای نخبگان تبدیل شد تا مهارتها و دانش خود را نشان دهند.
قرنهاست که اوریگامی در حال توسعه و ترکیب تکنیکهای جدید است. یکی از نوآوریهای دهه ۱۹۰۰، تا کردن مرطوب بود - اوریگامی از کاغذ مرطوب. استادان اوریگامی با خیس کردن سطح، تا کردن و شکل دادن به کاغذ را آسانتر کردند و آن را به یک ماده مجسمهسازی تبدیل کردند. برخلاف اوریگامی سنتی که به اشکال و زوایای هندسی متکی است، تا کردن مرطوب امکان ایجاد اشکال منحنی نرمتر را فراهم میکند. در دهه ۱۹۵۰، استاد اوریگامی، آکیرا یوشیزاوا، سیستمی از نمودارها را توسعه داد که برای ثبت فرآیندهای ساخت اوریگامی با هر پیچیدگی استفاده میشد و در نتیجه این هنر را در دسترستر و آسانتر برای مطالعه قرار میداد.

شیبایاما یک هنر پیچیده است که در آن قطعات حکاکی شده با نقش برجسته از صدف مروارید، عاج، استخوان و سنگهای قیمتی را در قالب ترکیباتی چیده و با لاک میپوشانند. نام این نوع هنر از خانواده شیبایاما گرفته شده است که سنت چند صد ساله حکاکی را به شکلی پیچیدهتر و ظریفتر توسعه دادند. آثار شیبایاما از منابع اصلی درآمد ژاپن در اروپای قرن نوزدهم بودند، جایی که مجموعهداران و دوستداران هنر شیفته آنها بودند.
آثار شیبایاما شکننده هستند و در صورت آسیبدیدگی نیاز به مرمت پیچیدهای دارند. متأسفانه، امروزه فهرست استادان ماهری که قادر به مرمت صحیح آثار عتیقه با کیفیت موزهای هستند، به شدت محدود است. دلیل اصلی آن، مانند بسیاری از تکنیکهای سنتی، این است که به دلیل حضور خفهکننده آثار تولید انبوه، جذابیت گذشته خود را از دست داده است.

توجیکی نامی کلی برای چندین تکنیک سفالگری و چینیسازی ژاپنی است. قدیمیترین نمونههای حفظشده از سفالگری ژاپنی به ۱۵۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمیگردد. یکی از عوامل اصلی که در توسعه تکنیکهای سفالگری در ژاپن نقش داشت، محبوبیت فرهنگ و مراسم چای بود.
سرامیکهای ژاپنی اشکال مختلفی دارند، اما برجستهترین و متمایزترین آنها شکلی است که نقصها، اشکال نامنظم، فرمهای ساده و لعاب ناهموار را در بر میگیرد. به عنوان مثال، سرامیککارانی که با ظروف راکو کار میکنند ، استفاده از چرخ سفالگری را رد میکنند و کاسهها و فنجانهای خود را با دست خود شکل میدهند و عمداً دیوارههای نازک ناهموار و خطوط نامتقارن را باقی میگذارند. ظروف چینی کاملاً شکل گرفته و رنگآمیزی شده معمولاً با اشاره به سنت چینی ساخته میشدند.
لحظه آخری، قیمت باورنکردنی!
مشاهده