وبلاگ تولید محتوا ، سرگرمی
» شهادت امام حسن عسکری (ع) هشتم ربیع الاول
امام یازدهم حضرت امام حسن عسکری علیه السلام
دریای سخاوت و نور درخشان تابناک، ققنوس افسانه ای قاف بومی، عروج نردبان اراده تزلزل ناپذیر، امین عسکری، امام حسن بن علی. نام فرخنده او حسن و وصیت ابومحمد و القاب شریفش عسکری و زکی و هادی و سراج و مشهور در میان همه همان عسکری است. فرزند بزرگوار امام علی النقی (ع) و مادر بزرگوارش که به نامهای حُدیثه یا حُریثه (حریصه) نامیده میشود، برخی از او به نام سلیل یاد کردهاند. بر اساس صحیح ترین روایات، اصل ولادت او در روز دوشنبه هفتم ربیع الاخر سال 232 هجری قمری (846 میلادی) در مدینه بوده است. آن زمان که پدر بزرگوارش به دستور متوکل عباسی از مدینه به عراق عزیمت فرمود، در خدمت پدر بزرگوارش به عراق رفت و تا رجب سال ۲۵۴ هجری (۸۶۸ میلادی) در خدمت پدر بود تا اینکه پدر بزرگوارش به دستور المعتز بالله عباسی مسموم و شهید شد و امامت ما سوی الله پس از پدرش بر عهده او قرار گرفت
شهادت امام حسن عسکری (ع) هشتم ربیع الاول
تولد: ایشان در روز دوشنبه هشتم ربیع الآخر سال ۲۳۲ هجری قمری در مدینه متولد شدند.
شهادت: ایشان در هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ هجری قمری توسط معتمد عباسی مسموم شدند و در سن ۲۸ سالگی در سامرا در عراق درگذشتند.
تولد و تربیت امام حسن عسکری (ع)
امام حسن عسکری در هشتم ربیع الآخر در مدینه متولد شد و به لقب بزرگ عسکری معروف است.امام حسن عسکری ۲۲ سال از عمر خود را تحت حمایت پدرش، امام علی النقی، گذراند و پس از شهادت ایشان، به امامت الهی منصوب شد.
مطلب مرتبط
هفتمین نمایشگاه مجازی کتاب تهرانوضعیت سیاسی امام حسن عسکری (ع)
در دوران ایشان، حاکمان عباسی درگیر اختلافات سیاسی بودند. با این حال، آنها از وجود امام برحق و منصوب الهی پیامبر اکرم، امام حسن عسکری، بسیار وحشت داشتند و میدانستند که پسر این امام بزرگوار، «مهدی» یا «راهنمای» بشریت برای همیشه تا روز قیامت خواهد بود.
خلافت بیش از هر زمان دیگری امامان را تحت نظر دقیق خود داشت. از هر طریق ممکن و با نقشه های مخفیانه سعی در حذف و نابودی آنها داشت. همچنین، خلافت دریافته بود که آمدن مهدی در احادیث معتبر پیامبر در منابع سنی و شیعه پیشگویی شده است.
به همین دلیل، امام یازدهم، بیش از سایر امامان، تحت نظر دقیق خلافت بود. بنابراین، این حاکمان انواع بلاها را بر امام وارد کردند و از این رو بخش عمدهای از زندگی او در زندان گذشت و محدودیت های زیادی بر حرکات او اعمال شد. با وجود این، او همیشه وظایف امامت را با شادی و پشتکار بی نظیر انجام میداد.
ادبیات امام حسن عسکری (ع)
امام بزرگوار همواره مشغول اشاعه علوم دینی و هدایت مردم به سوی راه راست بودند. تاریخ نشان میدهد که مفسران قرآن کریم، تفسیر آیات قرآن کریم را بارها از امام حسن عسکری نقل کردهاند. همچنین باید به خاطر داشت که امامان در طول حیات خود، صدها عالم دین و حدیث تربیت کردند و این علما بودند که اطلاعات مربوط به امامان را به ما منتقل کردند.
شرایط امام حسن عسکری (ع)
خلیفه وقت تصمیم قطعی گرفته بود که به هر طریق ممکن به امامت پایان دهد و برای همیشه باب امامت را ببندد. بنابراین، به محض اینکه خبر بیماری امام حسن عسکری به معتمد رسید، پزشک و چند نفر از نمایندگان و قضات مورد اعتماد خود را به خانه امام فرستاد تا در کنار او باشند و همیشه حال او و اوضاع خانهاش را زیر نظر داشته باشند. به مدت دو سال، مأموران مخفی خلیفه به دنبال جانشین امام بودند تا اینکه کاملاً ناامید شدند.
به راستی امام عسکری (علیه السلام) مانند پدران بزرگوارش، عالمی برجسته و امامی بود که هیچ کس نمیتوانست او را نادیده بگیرد. او رئیس علمای دینی، الگوی عبادتکنندگان، رهبر سیاست و مخالفت بود و دلهای مردم به او عشق و احترام میباخت.
با وجود تروریسم وحشیانه حکومت عباسی، خصومت سیاسی آنها با اهل بیت (علیهم السلام) و تعقیب مداوم مراجع تقلید برای او و پیروانش و زندانی کردن آنها، خلفای زمان او نتوانستند شخصیت او را پنهان کنند یا نقش علمی و سیاسی و جایگاه اجتماعی او را تضعیف کنند. بدین ترتیب، اقتدار معنوی امام (علیه السلام) بر حاکمان و مخالفان زمان او تحمیل شد.
مقام شامخ امام حسن عسکری (علیه السلام) را میتوان با سند تاریخی زیر که در آن حال و هوای مردم را در هنگام شهادت آن امام بزرگوار توصیف میکند، نشان داد:
«هنگامی که خبر شهادت امام حسن عسکری (علیه السلام) منتشر شد، سامرا صحنه غوغا و هیاهو شد. بازارها خالی شد. بنی هاشم، فرماندهان نظامی، منشیان، قاضیان و سایر مردم برای تشییع جنازه او سوار بر اسب شدند. در آن روز، سامرا مانند قیامت شده بود.»
علم الهی امام حسن عسکری (علیه السلام)
وظیفه اصلی امام عسکری (ع) پاسداری از پیام اسلام، دفاع از اصالت آن، دعوت مردم به سوی آن و انتقال اصول و ارزشهای آن بود. در دوران امامت امام عسکری (ع)، مکتب اهل بیت (ع) مملو از دانش، دعوت به اسلام و دفاع از آن و گسترش اندیشههای آن بود که عنصر اصلی این امر از طریق علمی انجام میشد.
در واقع، امام عسکری (ع) شاگردان، اصحاب و راویانی داشت که برخی از آنها از زمان سلطنت پدر و پدربزرگش به این کار ادامه داده بودند، در حالی که برخی دیگر در دوران رهبری الهی او به او پیوستند. همه این شاگردان و راویان نزد امام عسکری (ع) درس خوانده و در روایت علوم و فرهنگ اسلامی از او نقل قول میکردند.
در واقع، علمای دینی که یا از امام عسکری (ع) روایت میکردند، یا در مکتب او درس خوانده بودند، یا در مکتب امام عسکری (ع) و اجدادش تربیت یافته بودند، در توسعه ارائه علمی در زمینههای فقه، تفسیر، روایت، ایمان، ادبیات، جغرافیا و سایر علوم مشارکت داشتند.
همه این شواهد، هم نشان دهنده عظمت این مکتب است و هم به مقام علمی امام (علیه السلام) و جایگاه والای ایشان در میان مردم اشاره دارد.
غیبت امام مهدی (علیه السلام) به این باور اشاره دارد که آخرین و دوازدهمین امام شیعیان، امام مهدی (علیه السلام)، غایب شده است. این غیبت به اذن و اراده الهی انجام شده و یکی از آموزههای اساسی و الزامی مذهب شیعه دوازده امامی است. در روایاتی که به انگیزههای غیبت پرداختهاند، به ایده آزمایش شیعیان اشاره شده است.
بر اساس آموزههای شیعه، امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) دو غیبت داشته است: غیبت صغری که شصت و نه سال قمری طول کشید و غیبت کبری که تا به امروز ادامه دارد. در دوران غیبت صغری، امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از طریق چهار نایب با شیعیان ارتباط داشتند، اما در دوران غیبت کبری این ارتباط وجود ندارد و شیعیان برای رفع نیازهای دینی خود باید به علما مراجعه کنند.
امام حسن عسکری (ع) همانند آباء و اجداد خود امام بزرگ شیعیان بود که رهبری مبارزههای مردمی بر علیه خلفای ستمگر را بر عهده داشت. دوره آخر امامت ایشان، معاصر با معتمد عباسی بود. او که مردی سفاک و خونریز بود، مخالفین خود را با سنگدلی از میان می برد و در برابر امام حسن عسکری ساکت و بیتفاوت نبود، به همین جهت امام (ع) بیشتر عمر خود را در زندان سپری کرد. گاهی به دست "صالح بن رصیف" به زندان افتاده و زمانی در حبس "علی بن حزین" و زمانی هم در زندان مردی پست و رذل به نام "نحریر" بود.
امام حسن عسکری (ع) وفات / شهادت
معتمد، حاکم عباسی وقت، با درک اینکه جهان مملو از ستایش این امام بزرگوار است، از حسادت بیمناک شد و از ترس اینکه مردم آشکارا با امام بیعت کنند، او را به شهادت رساند. بنابراین، در روز جمعه هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ هجری قمری، امام بزرگوار از این جهان رخت بربست و در کنار پدرش امام علی النقی در سامرا به خاک سپرده شد.
مطلب مرتبط
ز بهار جان خبر ده هله ای دم بهاریهر ساله در این روز، میلیونها مسلمان با لباس سیاه، در حسینیهها (مکان سرپوشیده برای برگزاری مراسم مذهبی) و مساجد در دستههای عزاداری دستهجمعی شرکت میکنند و به مرثیهها گوش میدهند و نیکوکاران غذای نذری توزیع میکنند.
